لالایی یک خفتن بود

یاد خماری چشم

که مرا هم دعوت به همخوانگی میکرد!

همخوابگی"

نه به آن معنا که هجم وجودی را بلعیدن

به آن که سرخی خون را

با چشم دیدن,

با زبان چشیدن!

نه " من" بود

نه تو و نه آن "ما"

هیچ نبودیم خالی, تنها

مملو از همه, بی نیاز!

یکی بودن بی نام.

یاد تک تک مژگانت

که لبانم را به بازی میگرفت

آزاد ,رها ,خالی از پوچی, محو احساس.

یاد آن دو ستاره

نورش وجودم را در بر گرفت

سر ریز شد!

سیر بودن از وجدت

خواب از من ربود

وجودی بی صدا آتشین!!

نیاز احساس کردن

گرمای آن دو ستاره

آوای آن آواز

زنجیر دستهایم , پوستت را

گداخت .!

رسیدن به آسمان ,فریاد آن ستاره

آزرد چشمم را.

اسیری خفت .   بیدار تا ابد.

عکس رو  گلپر داد که به قول خودش خوراک منه!!.

 پ.ن از گل پر:خوراک پارانویا مثل خوراک بقیه س سوء تفاهم نشه ٬ این یه شوخی بود٬همین.